Najpiękniejsze trasy campervanem w Europie

Camper Europa to połączenie, które trudno przebić — pełna swoboda noclegów, możliwość zmiany planów w połowie drogi i widoki, które zobaczyć można tylko wtedy, gdy samemu za kierownicą decyduje się, gdzie skręcić. Kontynent oferuje sieć dobrze utrzymanych dróg, gęstą infrastrukturę dla kamperów i zróżnicowanie krajobrazu od lodowców po wybrzeża śródziemnomorskie. Poniżej opisujemy trasy, które sprawdzają się zarówno dla doświadczonych wędrowców, jak i dla tych, którzy wyjeżdżają campervanem po raz pierwszy.

Norwegia camperem — drogi nad fiordami i za kołem podbiegunowym

Norwegia od lat zajmuje czołowe miejsca w rankingach podróży kamperem i nie bez powodu. Infrastruktura jest tu wyjątkowo rozwinięta: oficjalne miejsca postojowe przy drogach federalnych, płatne campingi z pełnym przyłączem i prawo allemannsretten — norweski odpowiednik prawa do biwakowania w naturze — pozwalają rozbić się w praktycznie każdym miejscu przez dwie doby, o ile nie jest to prywatna posesja ani strefa chroniona.

Trasa zachodniego wybrzeża: Bergen–Ålesund przez Aurlandsvegen

Jedna z najbardziej spektakularnych tras w całej Europie wiedzie górską drogą Aurlandsvegen (Śnieżną Drogą), która łączy Flåm z Aurlandsvangen. Nawierzchnia jest wąska, a serpentyny strome — campervan powyżej 6 metrów może mieć tu trudności. Nagroda to panorama fiordu Aurlandsfjord z wysokości blisko 1300 metrów n.p.m. Za Ålesundem warto zjechać na wyspy Geirangerfjord, gdzie kursują promy między Hellesylt a Geiranger. Cały odcinek Bergen–Ålesund to około 400 km, ale realistyczny czas przejazdu z postojami to minimum cztery dni.

Północna Norwegia i Lofoty — dystans wymaga planowania

Lofoty to archipelag, który na zdjęciach wygląda jak wymysł grafika. Czerwone rybakowe chatki, turkusowe wody i ostre szczyty tworzą kompozycję, która zachwyca przez cały dzień. Droga E10 prowadzi przez wszystkie większe wyspy i kończy się promem lub dalszym przejazdem do Narviku. Warto mieć ze sobą pełny zbiornik wody — na wyspach campingi bywają odległe. Nocne niebo w czerwcu i lipcu to z kolei słońce o północy; w październiku i marcu można obserwować zorzę polarną, choć temperatura spada wtedy poniżej zera i campervan musi mieć ogrzewanie zdolne do pracy przy co najmniej –15°C.

Szkocja — dzikie drogi Highlands i trasa North Coast 500

North Coast 500 to szkocka odpowiedź na Route 66 — pętla o długości około 830 mil (ponad 1300 km), startująca z Inverness i biegnąca przez zachodnie i północne wybrzeże Szkocji. Trasa łączy w sobie zamki w ruinie, plaże o białym piasku, torfowiska i góry Torridon, które są jednymi z najstarszych geologicznie formacji skalnych na Ziemi.

Campervan sprawdza się tu szczególnie dobrze, bo baza noclegowa w północnej Szkocji jest rzadka — miasteczka oddalone od siebie o kilkadziesiąt kilometrów. Lay-by, czyli miniparkingi przy drodze, są oficjalnie dozwolone do noclegu i wielu podróżnych z nich korzysta. Wybrzeże zachodnie, zwłaszcza okolice Applecross i Torridon, zachwyca o każdej porze roku, choć pogoda potrafi zmienić się w ciągu godziny — opady są tu normą, a wiatr potrafi być silny przez kilka dni z rzędu.

Kilka informacji praktycznych dla tej trasy:

• Drogi na odcinkach Applecross i Bealach na Bà to single track roads — wymijanie odbywa się w specjalnych zatoczkach, camper powyżej 5,5 m może mieć problem na najbardziej serpentynowych fragmentach
• Paliwo — tankować przy każdej okazji, stacje w północnej Szkocji bywają odległe nawet o 60-70 km od siebie
• Midges, czyli drobne owady gryzące, są plagą od czerwca do września szczególnie przy wschodniej stronie Highlands — moskitiery na okna to wyposażenie obowiązkowe
• Campingi z pełnym przyłączem warto rezerwować z wyprzedzeniem w lipcu i sierpniu, bo NC500 stała się bardzo popularna

Po zakończeniu pętli Inverness oferuje pełną obsługę techniczną, opróżnienie zbiornika fekaliów i tankowanie świeżej wody — warto zaplanować ten postój przed wyjazdem na trasę.

Francja — od wybrzeży Atlantyku przez Alpy do Prowansji

Francja to jeden z krajów europejskich z najbardziej rozbudowaną siecią miejsc dla kamperów — aires de service, czyli darmowe lub tanie parkingi z podstawową infrastrukturą, rozsiane są po całym kraju i łatwe do znalezienia dzięki aplikacjom. Trasa z zachodniego wybrzeża przez środek kraju aż do Prowansji to klasyk, który można przejechać w dwie do trzech tygodni.

Bretania i wybrzeże Atlantyku

Bretania to region z własnym językiem, silną tożsamością kulturową i linią brzegową liczącą ponad 2800 km zatok, półwyspów i wysp. Miasta jak Quimper, Concarneau czy Carnac (z megalitami starszymi niż piramidy w Gizie) dają powód, by zwalniać i zostać dłużej. Klimat jest tu łagodny, atlantycki — lato rzadko przekracza 25°C, co czyni Bretanię komfortową destynacją nawet w sierpniu, gdy południe Francji osiąga 38-40°C.

Alpy i droga przez Przełęcz Col de l'Iseran

Col de l’Iseran to najwyższa przejezdna przełęcz Alp (2770 m n.p.m.) i jeden z odcinków legendarnego wyścigu Tour de France. Droga jest dobrze utrzymana, ale otwarta tylko od około czerwca do października — przed wyjazdem warto sprawdzić aktualny status, bo po obfitych opadach śniegu zamknięcia zdarzają się nawet latem. Campervan o standardowej wysokości 3 metrów nie natrafi na ograniczenia tunelowe na głównych drogach alpejskich, lecz boczne drogi do górskich osad bywają wąskie.

Prowansja i Gorges du Verdon

Podróż przez Prowansję kończymy nad kanionem Gorges du Verdon — często nazywanym europejskim Wielkim Kanionem. Rzeka Verdon tnie wapienną płytę na głębokość do 700 metrów, a widoki z punktów widokowych na krawędzi wzniesień są jedne z najlepszych we Francji. Campingi w okolicach Moustiers-Sainte-Marie i La Palud-sur-Verdon są dobrze wyposażone, ale zatłoczone od połowy lipca do końca sierpnia.

Portugalia i Azory — camperem do końca Europy

Zachodni kraniec kontynentalnej Europy przy Przylądku Roca oferuje klimat łagodny przez cały rok — nawet w listopadzie temperatura rzadko spada poniżej 12°C. Portugalia przez długi czas była krajem camperowym z luźnymi przepisami dotyczącymi biwakowania dzikiego. Zmieniło się to po 2019 roku, gdy wprowadzono regulacje ograniczające postoje poza wyznaczonymi miejscami. Oficjalne parki autokarowe (parques de autocaravanas) są teraz dobrze oznakowane, a ich gęstość rośnie co roku.

Trasa wzdłuż wybrzeża Algarve to 200 km złotych klifów, skał i lagunowych plaż. Mimo że region jest bardzo popularny, campingi są tu dobrze zorganizowane i często tańsze niż ich odpowiedniki w Niemczech czy Francji. Na kontynentalne Azory dotrzeć campervanem nie jest możliwe (wyspa São Miguel), ale wiele osób łączy podróż — camper zostaje w Lizbonie lub Faro, a lot na Azory trwa niecałe dwie godziny.

Alentejo to z kolei region, który często jest pomijany na rzecz wybrzeża, a niesłusznie. Pofałdowane wzgórza z dębami korkowymi, białe wsie z niebieskimi azulejo i winnice, gdzie local wines kosztują mniej niż w jakimkolwiek supermarkecie w Polsce — to wszystko leży w odległości godziny jazdy od Évory.

Niemcy i Austria — autostrada z widokiem na Alpy

Niemcy to kraj, który camperowaniu stworzył idealne warunki formalne i infrastrukturalne. Stellplätze — oficjalne miejsca postojowe dla kamperów, często bezpłatne lub za 5-10 euro za dobę — są przy praktycznie każdym miasteczku. Kraj jest gęsto zaludniony, więc bardziej niż o dziką przyrodę chodzi tu o różnorodność kulturową, architektoniczną i kulinarną.

Romantische Straße to klasyczna trasa przez Bawarię, łącząca miasta jak Rothenburg ob der Tauber czy Dinkelsbühl — dobrze zachowane średniowieczne centra, które wyglądają jak plener filmowy. Deutsche Alpenstraße biegnie natomiast wzdłuż granicy z Austrią i oferuje widoki na Alpy przez niemal cały dystans. Austria dopełnia obraz — Hallstatt, jezioro Wolfgangsee i Salzburg tworzą trójkę, którą warto objechać w weekendowy wypad lub jako docelowy cel kilkutygodniowej trasy.

Każda z opisanych tutaj tras ma swój rytm i wymagania. Norwegia camperem wymaga mocnego ogrzewania i odporności na kaprysy pogody. Szkocja testuje cierpliwość na wąskich drogach. Francja nagradza tych, którzy nie spieszą się i zostawiają czas na spontaniczne zatrzymania. Portugalia najlepiej smakuje jesienią lub wiosną. Niemcy i Austria to wybór bezpieczny technicznie — dobra infrastruktura, czytelne przepisy, mnóstwo miejsc do spania. Wybór zależy od tego, czego szuka się za oknem campervana.

Zespół mazurek24.pl